Wykluczenie samochodów z napędem na cztery koła najpierw w serii Trans-Am, a później IMSA nie było dla Audi wielkim ciosem. W Ingolstadt potraktowano to raczej jako zamknięcie kolejnego rozdziału w wyścigowej historii, tym bardziej że kolejnym krokiem było włączenie się firmy spod znaku czterech okręgów od sezonu 1990 do serii DTM. Architektura wyścigówek niemieckiej serii była jednak bliższa grupie A niż samochodom sylwetkowym. Doświadczenia zebrane w Ameryce miały jednak zaprocentować w innej części świata, o wiele bardziej egzotycznej niż dotychczas.

Sport samochodowy w RPA w czasach apartheidu miał się szczególnie dobrze. W kraju kwitły imprezy rajdowe, ale nie brakowało również torów wyścigowych. Już obecność od lat 60. w kalendarzu Grand Prix RPA mówi sama za siebie, jeśli chodzi o wagę motosportu w tym kraju. Oczywiście za wszystkim stał marketing.
Lokalne bestie i motorsportowi uchodźcy
Europejscy producenci dostrzegający potencjał w Republice Południowej Afryki jako kraju prawdopodobnych dobrych klientów samochodów, bardzo inwestowali w ten rynek tworząc imponujące przedstawicielstwa, a także montownie czy fabryki. Nawiązano również współpracę z rzeszą lokalnych firm specjalizujących się w przygotowaniu krótkich serii bardzo popularnych samochodów ze wzmocnionymi silnikami. Mieliśmy więc Alconi Renault, które było afrykańskim odpowiednikiem Gordini, Basil Green Motors specjalizujące się w potwornie mocnych Fordach czy Assegai uwielbiające przeróbki aut marki Alfa Romeo.
Republika Południowej Afryki stała się również poligonem do testów samochodów wyczynowych, gdzie z dala od obiektywów wiodących fotoreporterów można było w spokoju testować zarówno rozwiązania techniczne jak i całe samochody, które miały później wziąć udział w zmaganiach na arenie międzynarodowej. Tak było z BMW 533 Eddiego Keizana czy z Fordami – rajdowym Escortem RS 1700 Turbo czy wyścigowym GT70. Poza tym bardzo liberalne przepisy federacji sportowej RPA, a stojące w sprzeczności z narzuconymi przez FIA, sprawiały, że na Kyalami Killarney czy Zwartkops szybko znaleźli swoje miejsce wyścigowi uchodźcy nie tylko z Europy, ale co ważniejsze dla bohatera tej historii – właśnie i USA.






Audi czyli Volkswagen
Audi pomimo olbrzymiego zaangażowania zarówno w sieć dilerską, jak i sport samochodowy, nigdy nie powołało lokalnego, afrykańskiego oddziału. Zamiast tego operacjami firmy z Ingolstadt kierował Volkswagen South Africa (VWSA). I to właśnie tutaj trafiały samochody, które udało się pozyskać czy to z rajdowych czy z wyścigowych programów Audi Sport. Od 1983 do 1985 roku rajdowe mistrzostwa świata padały łupem Sarela van der Merwe w quattro A2, pozwalając mu zdobyć 11 mistrzostw zarówno na asfalcie, jak i na luźnych nawierzchniach.
Gdy w 1986 roku nie udało się zdobyć tytułu przez notoryczne problemy z wyeksploatowanym samochodem, jeden z kierowców zespołu pełniący przy okazji funkcję szefa, Geoff Mortimer zdołał pozyskać na sezon ‘87 praktycznie nową rajdówkę. Auto ściągnięte z Niemiec nie miało możliwości wystartować w żadnej imprezie z powodu anulowania rajdowej Grupy B. Kolejne dwa lata przyniosły VWSA kolejne dwa tytuły mistrzowskie. Wraz z nadejściem sezonu ‘89 van der Merwe postanowił podnieść poprzeczkę i wystartować w najbardziej prestiżowej w RPA serii przeznaczonej dla samochodów turystycznych – Wesbank Modified.
Więcej w Automobiliście!


