Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors

Do czego nadaje się Tarpan Honker? Zdaniem tych, którzy go tworzyli – do wszystkiego, co można nazwać wymagającą robotą. Zdaniem tych, którzy z nim obcowali na co dzień – wystarczy, gdy zostanie tym, czym jest – nieźle radzącą sobie na bezdrożach terenówką. (10/26)

Pomysł Tarpana z napędem na wszystkie koła narodził się pod koniec lat 70. W maju 1978 r. zbudowano Tarpana 234 będącego rozwinięciem modelu 235. Różnica polegała właśnie na zastosowanym napędzie – Tarpan 234 był pojazdem czteronapędowym. W tylnym moście znajdował się mechanizm różnicowy, a przednią os przystosowano do przenoszenia napędu. Całość opracowano w warszawskim Przemysłowym Instytucie Motoryzacji.

Zakładano, że takie Tarpany wzbudzą zainteresowanie leśników, zakładów energetycznych, a w przyszłości również wojska. Pomysł miał sens – wojsko bazowało na UAZ-ach 469, ale Uljanowskij Awtomobilnyj Zawod nie dostarczał tylu terenówek, ilu polskie wojsko faktycznie potrzebowało. Problemem był także niewystarczający i kosztowny import części. Wprowadzenie do oferty takiego samochodu pozwalałoby uniezależnić się od radzieckiej „łaski” i zapewniałoby przetrwanie fabryce. Równocześnie prowadzono rozmowy z Fiatem. Włosko-polski pojazd miałby powstać na bazie podwozia Fiata Campagnola. Ostatecznie żaden z tych pomysłów nie doczekał się realizacji. Z uwagi na trawiący Polskę kryzys ekonomiczny wczesnych lat 80., współpraca z Fiatem została zakończona.

Z czym do ludzi?

Tymczasem na terenie fabryki straszyła niedokończona hala o powierzchni 45 000 mkw. Pieniędzy na jej dalszą budowę nie było, a nawet gdyby były, to co FSR miałaby w niej produkować? Starego Tarpana, którego w najlepszym momencie powstawało 6000 sztuk? Dla porównania zakłady w Lublinie potrafiły wytworzyć nawet ponad 20 000 Żuków rocznie. Z Nysy wyjeżdżało ponad 8000 furgonów. Z beznadziejnej sytuacji pozwolił wyjść Tarpan 239D z wysokoprężnym silnikiem Perkinsa. Wobec potrzeb rolnictwa hałaśliwy, trzęsący się, ale oszczędny Tarpan z dieslem nie był pomysłem złym. Jego twórcą był dyrektor techniczny Jacek Kowalski. Inżynier Kowalski wpadł na jeszcze jeden pomysł: trzeba robić to, czego nie robią inni, czyli samochód terenowy.

Chciany i potrzebny

Wobec końca kooperacji z Włochami, w FSR ruszyły prace nad własnym wozem terenowym z napędem na wszystkie koła. Kadra zdawała sobie sprawę, że bez unikatowego produktu fabryka z Antoninka będzie tracić na znaczeniu. Dyrektor techniczny, inż. Jacek Kowalski uważał, że terenówka z napędem 4×4 daje przewagę choćby dlatego, że w tej części świata takie samochody powstawały tylko w Rumunii (ARO) i w ZSRR (Łada Niva, UAZ).

Nadzieja na powodzenie była tym większa, że zapotrzebowanie na taki pojazd zgłaszały także Ministerstwo Obrony Narodowej i Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Od 1982 do 1988 rozwijano serię prototypów PW-2, które zdobyły dobre opinie i tak narodził się Honker – Tarpan, jakiego jeszcze nie było.