Choć oficjalny komunikat w tej sprawie jeszcze się nie pojawił, to wiele wskazuje na to, że dni Seata są policzone. Jaki będzie rok 2030 – dziś tego nie wie nikt, ale sporo wskazuje na to, że w motoryzacyjnym pejzażu zabraknie właśnie Seata. Cofnijmy się zatem do roku 1991, kiedy debiutował jeden z najważniejszych modeli w dziejach marki. (11/26)

Pogłoski o końcu Seata dało się słyszeć w roku 2023. Zaraz okazało się jednak, że to niezupełnie tak, Seat zostaje, przynajmniej na razie. Teraz temat wraca, tym razem w towarzystwie argumentów, które trudno bagatelizować.
Ciemne chmury
Wszystko zaczęło się, gdy jeden z niemieckich tygodników dotarł do dokumentu opracowanego dla Grupy Volkswagen. W Planie Przyszłości brak Seata, a media donoszą, że hiszpańska marka zniknie najpóźniej do końca roku 2029. Co wskazuje na to, że tak może być naprawdę?
Po pierwsze, Grupa Volkswagen jest w trakcie transformacji. Zmniejsza koszty, zwalnia pracowników, zamyka fabryki i okraja gamy modelowe.
Po drugie, uwaga koncernu skupia się na wydzielonej z Seata w 2018 r. Cuprze. Widać to przede wszystkim w salonach: u dilerów Cupry możemy zamówić któryś z siedmiu modeli, zaś u Seata możemy wybierać spośród czterech.
Po trzecie, wszystkie oferowane Seaty (Ibiza, Arona, Ateca i Leon) w obecnym wydaniu są konstrukcjami mocno dojrzałymi. Fakt, przechodzą odświeżenia, ale nowości nie widać nawet na horyzoncie. Brak większych inwestycji nie jest dobrym omenem, tym bardziej że w parze z ubogą ofertą idzie zauważalny spadek sprzedaży.
Dopóki jednak niemiecki koncern nie wydał oficjalnego komunikatu, wciąż można mieć nadzieję, że obędzie się bez wygaszania hiszpańskiej marki.






Dobre wejście w ostatnią dekadę XX wieku
W 1990 r. Volkswagen objął 99,99% udziałów Seata. W tym samym roku wyprodukowano Seata nr 8 000 000 ustanawiając jednocześnie nowy hiszpański rekord produkcji rocznej – wynosił on ponad pół miliona pojazdów. Jednak z perspektywy tej opowieści prawdziwy przełom miał nadejść rok później. W roku 1991 na Motorshow w Barcelonie zaprezentowano Toledo – zupełnie nowy model będący jednocześnie pierwszym opracowanym wespół z Volkswagenem. Nazwa samochodu pochodzi od miasta leżącego w środkowej Hiszpanii, nieco ponad 70 km od Madrytu.
Technicznie Toledo czerpało z zaplecza Volkswagena. Zbudowano je na płycie podłogowej A2, czyli tej samej, na której bazował Golf II i Jetta. Stylistycznie zadbał o nie Giorgetto Giugiaro. Jak po latach przypominał Seat, za inspirację posłużył projektantowi model Malaga będący w gruncie rzeczy Ibizą z dołożonym bagażnikiem.



Hiszpańsko-włosko-niemiecki
Pierwsze szkice następcy Malagi wykonali (podobnie jak w przypadku wersji produkcyjnej) projektanci włoscy. Było to w roku 1986, a rok później ówczesny projekt (określany jeszcze jako Malaga 2) zatwierdzono. Koncepcję stylistyczną odwzorowano potem w dwóch prototypach studia Italdesign: Proto T (1989 r.) oraz Proto TL (1990 r.). Trzeba przyznać, że to co znamy jako Toledo, było nad wyraz wygładzone i ugrzecznione w porównaniu do propozycji z przełomu dekad. Nie po raz pierwszy w tej branży pomysły stylistów nie spotkały się z decyzjami zarządu. Volkswagen miał jednak na Seata swój plan i z pewnością nie było w nim miejsca na feerię form i kształtów.
Myli się jednak ten, kto sądzi, że mariaż z Volkswagenem był w ojczyźnie Seata postrzegany jako uwiązanie. Po pierwsze, w nowym modelu nie brakowało całkowicie hiszpańskich pomysłów. Po drugie, kwestia współpracy nie była niczym nowym – obie marki rozpoczęły ją już w 1982 r. Rok później podpisano umowę o wejściu Seata w struktury Volkswagena, a do 1986 w rękach Niemców było już 75% udziałów. W 1990 r. VW stał się właścicielem iberyjskiej marki. Dla inżynierów z Martorell był to dobry układ, z którego płynęło więcej korzyści niż sam dostęp do niemieckiej technologii. Seat produkował wiele części i podzespołów wykorzystywanych w macierzystych zakładach VW i Audi. Już w 1989 r. udział hiszpańskich komponentów wynosił tam 15%.



Więcej w Automobiliście!
