Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors

Mercedes-Benz W124

Chociaż trafiają się jeszcze egzemplarze W124 jeżdżące jako zwykłe, użytkowe, a w cennikach Classic Data figurują, nie wiadomo, dlaczego jeszcze w dziale „youngtimer”, to ich niezwykła trwałość i klasyczny wygląd kierują uwagę młodszych i starszych kolekcjonerów na tę rodzinę Mercedesów. Starsze egzemplarze już dawno przekroczyły czterdziestkę, a najmłodsze trzydziestkę, więc możemy śmiało myśleć o nich jako zabytkach. Także trendy rynkowe w Niemczech dają wiele do myślenia dużej rzeszy kolekcjonerów. Dlaczego? Piszemy poniżej. (12/26)

Tak narodziła się legenda

Na początku lat 80., gdy światowa motoryzacja nabrała tempa, Mercedes zdecydował się odświeżyć gamę modeli, które przez wiele lat pozostawały w produkcji.

Pierwszą jaskółką zmian była rodzina modelowa W201, czyli mniejszych modeli 190 nazwanych pieszczotliwie „Baby Benz”. Był to spory sukces rynkowy, ale także stylistyczny, gdyż nadwozie pozbawiono wyraźnych ozdób zachowując dość surowe, ale nowoczesne kształty. Cała ta linia modelowa powstała pod kierownictwem słynnego stylisty Bruno Sacco. To zapewne ośmieliło zarząd Daimler Benza do kontynuowania tej linii nadwoziowej w średniej klasie samochodów. W niej utrwalił swoją pozycję model W123, ceniony za niezwykle praktyczne i przestronne nadwozie oraz nadzwyczaj trwałe mechanizmy. Trudno było zaprojektować coś, co miało go zastąpić, a jednak… 8 grudnia 1984 roku miała miejsce premiera nowego modelu W124.

Oznaczenie „W124” miało zapewne kojarzyć nowy model z poprzednikiem, bo numeracja generacji „W” u Mercedesa do dzisiaj pozostaje nieodgadnioną tajemnicą, a tu występuje nieprzypadkowa kolejność. Początkowo produkowano go w wersjach benzynowych 200, 200E, 260E i 300E oraz wysokoprężnych 200D, 250D i 300D, a potem już poszło… W roku 1986 dodano do oferty 260E 4Matic, 300E 4Matic i 300D 4Matic. Do roku 1997, kiedy zjechał z fabryki ostatni egzemplarz E36 AMG cabrio, powstało – uwaga! – 40 wersji z nadwoziem limuzyny, 30 kombi oraz 15 coupé i kabrioletów. Jest w czym wybierać! No i można się lekko pogubić.

Silniki

W pierwszych modelach Typ 200 i 200E montowane były dobrze znane i sprawdzone silniki M102, a w modelach Typ 260E i 300E równie dobrze sprawdzone silniki M103 (sześciocylindrowe). Literka E wskazywała na zastosowanie wtrysku benzyny – mechanicznego Bosch KE-Jetronic. W wysokoprężnych Typ 200D, 250D, 300D – kolejno silniki OM 601, OM 602 (pięciocylindrowy) i OM 603 (sześciocylindrowy). Silniki benzynowe były stosowane także w późniejszych odmianach W124, na ogół już tylko z wtryskiem, bez gaźników, no bo wiadomo – ekologia, katalizatory.

W następnych latach stosowano w silnikach czterozaworowe głowice (w silniku 300), turbosprężarki i inne modyfikacje podnoszące moc i obniżające zużycie paliwa oraz katalizatory i filtry DPF, aby sprostać wymogom eko. Generalnie, jeżeli chcemy dzisiaj jeździć sprawnie i szybko, to trzeba się decydować raczej na silniki sześciocylindrowe, tak benzynowe, jak i dieslowskie. W najsłabszych wersjach 200D mamy do dyspozycji 72 KM, co może sprawiać radość tylko oszczędnym taksówkarzom. Benzynowe 200 to 109 KM, a 200E to 122 KM, zapewniające lepsze wrażenia. Najciekawszymi kolekcjonersko są modele E500 z ośmiocylindrowymi silnikami M119, konstruowanymi wspólnie z Porsche, ich moce w okolicach 320 KM zapewniały naprawdę znakomite osiągi.

Ogólnie, silniki są niespotykanie długowieczne, ale też nie były pozbawione pewnych niedoskonałości. Silniki cztero- i sześciocylindrowe z wczesnej produkcji (do 1988 roku) wyposażano w łańcuchy rozrządu, które ponadprzeciętnie się rozciągały. Dopiero później wprowadzono łańcuchy Duplex, które z obojętnością traktują upływ czasu i intensywność pracy.