Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors

Citroën 8CV – 10CV – 15CV alias Rosalie

Rosalie to przydomek nieoficjalny, sprytny zabieg, zaklęcie grające na wzniosłych dokonaniach z nieodległej przeszłości, doraźnie skuteczne, jednak zbyt słabe, by uchronić przed ostateczną katastrofą. (10/26)

Wielki kryzys nie miał łatwego zadania z przemysłem samochodowym, przynajmniej w kilku przypadkach. Do Francji dotarł z opóźnieniem i kąsał, gdzie tylko mógł, częstokroć boleśnie. Jednak rozkręcona u schyłku lat 20. XX wieku machina branżowych inwestycji, modernizacji i zapadalności zobowiązań niejako ograniczała mu pole działania. Jeszcze przed jego nadejściem konkurencyjność producentów samochodów została wyniesiona na absolutne, historyczne wyżyny. Powszechną w branży była świadomość, że recesja niebawem ustąpi, a wówczas jedynie perfekcyjnie przygotowani do silnego wybicia przetrwają. W najlepsze kwitły megalomańskie plany fabryk, technologii i modeli, pod które parafowano z bankami umowy kredytów na zawrotne kwoty pożyczane na lichwiarskich zasadach. A na horyzoncie rysowała się przecież kolejna globalna katastrofa o znacząco większym ciężarze gatunkowym…
 

Klasyka na ryzyka

Citroën w tym czasie wręcz szarżował. Jak napisałem niedawno w historii Peugeota 201 („Automobilista” nr 312), ten zdecydowany lider francuskiego rynku postawił na metamorfozę ekspresową, nie bacząc na ryzyka. Radykalne reorganizacje powierzchni wytwórczych, zakupy horrendalnie drogich licencji na całe procesy technologiczne, inwestycje w przyszłe modele o zasadniczo odmiennej koncepcji – to tylko początek.

Potężne koszty pochłaniało urządzanie profesjonalnej sieci sprzedaży, niezliczonych targów, ekspansja na szereg nowych rynków także naszego regionu oraz marketing. W obszarze tego ostatniego rywalizacja stała się niemniej zacięta niż na polu ściśle technicznych potyczek na parametry. Świat nabrał niespotykanych dotąd obrotów, a każda decyzja odsuwana o tydzień-dwa oznaczała kłopoty – to utratę zysków, to części kadry, to ostateczne zdmuchnięcie z planszy biznesowych rozgrywek.

André Citroën uruchomił wizjonerskie programy rozwojowe konstrukcji stojących pozornie wbrew rzeczywistości i zdrowemu rozsądkowi. Zapraszał późne lata 50. we wczesne 30. wierząc żarliwie, że jedynie to jest w stanie uchronić markę przed uciążliwą wojną cenową z konkurencją konfrontującą maszyny tak zbliżone wzorniczo i technicznie. Tak, w tym czasie dojrzewał już w najlepsze projekt modelu Traction Avant, zaprezentowany ostatecznie wiosną 1934 i będący „rozżarzonym piecem spalającym gotówkę”, jak odnotował jeden z jego współtwórców. Mimo że nowość nie doczekała się wszystkich zakładanych innowacji (np. zautomatyzowanej przekładni patentu Brazylijczyka Sensuada de Lavauda), pochłonęła majątek, w tym i koszty budowy nowej fabryki (!), spotęgowane wkrótce gwarancyjnymi. W tym okresie marka potrzebowała pewności i stabilizacji oferując klasykę ze szczyptą stylu i innowacji, perfekcyjną pod względem technologii i efektywności wytwarzania, modną w rysie i przystępną cenowo. Receptą okazały się modele 8CV-10CV-15CV (niewyszukane oznaczenia pochodziły wprost od fiskalnych kategorii mocy podatkowej) – tryptyk zaprezentowany na paryskim salonie samochodowym w roku 1932, pozornie klasyczny i zachowawczy, jednak nie pozbawiony polotu i inżynierskiego

więcej w Automobiliście!