Wielki i apodyktyczny Enzo Ferrari od zawsze chciał wygrywać i być najlepszy, innymi scenariuszami wzgardzał. I dopiął swego, jego auta święciły triumfy na torach wyścigowych, a cywilnych wersji pożądali najzamożniejsi tego świata. Ale Ferrari nigdy nie wspiąłby się na sam szczyt motoryzacyjnego Olimpu, gdyby nie wybitni konstruktorzy, z którymi pracował, tacy jak Gioacchino Colombo. (05/26)
Priorytety, jakimi kierował się Enzo Anselmo Ferrari są oczywiste, jeżeli chociaż pobieżnie przypomnimy sobie jego sportową historię. Jako kierowca wyścigowy zaczynał w 1919 roku w barwach zespołu C.M.N. (Costruzioni Meccaniche Nazionali). Rok później Enzo jeździł już za kierownicami bolidów Alfy Romeo. W 1923 roku wygrał wyścig w Savio i zaczął używać słynnego symbolu czarnego rumaka, z którego znany był Francesco Baracca – włoski as lotniczy z czasów I wojny światowej. Pod koniec lat 20. XX w., jeszcze podczas współpracy z Alfą, Enzo założył w Modenie własny zespół Scuderia Ferrari. W 1932 roku zakończył karierę kierowcy, gdy na świat przyszedł jego syn Alfredo, bardziej znany jako Dino. W 1939 roku Enzo na dobre opuścił Alfę Romeo.
Prace nad pierwszym, oficjalnym autem marki Ferrari rozpoczęły się w 1945 roku. 12 marca 1947 roku na jazdy testowe wyjechało Ferrari 125 s. Silnik V12, o pojemności zaledwie 1500 ccm zaprojektował urodzony w Legnano nieopodal Mediolanu Gioacchino Colombo, z którym Ferrari znał się jeszcze z czasów Alfy. Jednostka zaprojektowana przez Colombo przy wsparciu Giuseppe Busso i Luigiego Bazzi, była wykonana z lekkich stopów, miała dwa rzędy cylindrów ustawione pod kątem 60 stopni, pojedyncze wałki rozrządu w głowicach oraz po dwa zawory na każdy cylinder. Za zasilanie odpowiedzialne były trzy gaźniki Weber 30 DCF. Silnik „kręcił się” do imponujących ponad 6500 obr./min. i uzyskiwał 118 KM mocy maksymalnej. Jednostki przystosowane do wyścigów wyposażone były w doładowanie i po kolejnych modyfikacjach m.in. w podwójne wałki rozrządu legitymowały się mocą w okolicach nawet 300 KM!
Prace nad pierwszym, oficjalnym autem marki Ferrari rozpoczęły się w 1945 roku. 12 marca 1947 roku na jazdy testowe wyjechało Ferrari 125 s. Silnik V12, o pojemności zaledwie 1500 ccm zaprojektował urodzony w Legnano nieopodal Mediolanu Gioacchino Colombo, z którym Ferrari znał się jeszcze z czasów Alfy. Jednostka zaprojektowana przez Colombo przy wsparciu Giuseppe Busso i Luigiego Bazzi, była wykonana z lekkich stopów, miała dwa rzędy cylindrów ustawione pod kątem 60 stopni, pojedyncze wałki rozrządu w głowicach oraz po dwa zawory na każdy cylinder. Za zasilanie odpowiedzialne były trzy gaźniki Weber 30 DCF. Silnik „kręcił się” do imponujących ponad 6500 obr./min. i uzyskiwał 118 KM mocy maksymalnej. Jednostki przystosowane do wyścigów wyposażone były w doładowanie i po kolejnych modyfikacjach m.in. w podwójne wałki rozrządu legitymowały się mocą w okolicach nawet 300 KM!
Więcej w Automobiliście!
