Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors

Mitsubishi 3000GT

Lata 90. to jeden z najciekawszych okresów w rozwoju samochodów sportowych. To czas. w którym po raz pierwszy zderzyły się dwa światy. Z jednej strony sprawdzone i dopracowane rozwiązania mechaniczne, które kładły podwaliny pod ponadprzeciętne osiągi aut. Z drugiej, coraz bardziej obecna elektronika wnosząca konstrukcje samochodów na inny, nieznany dotąd poziom. Jednym z najlepszych przykładów tego mariażu jest Mitsubishi 3000GT – jedno z najbardziej zaawansowanych technologicznie aut sportowych swojej epoki. (11/26)

Japońscy producenci już od samego początku swej ekspansji na rynki Ameryki oraz Europy łakomie spoglądali na rynek aut sportowych. Doświadczenia Datsuna z linią Z czy Mazdy z modelami spod znaku RX potwierdziły, że to słuszny kierunek. Nie było więc zaskoczeniem, że na przestrzeni kolejnych lat niemal każda firma z kraju kwitnącej wiśni chciała mieć w swojej ofercie samochód sportowy. Japończycy zresztą szybko „naciągnęli” ten segment tak, by każdy znalazł coś odpowiedniego dla siebie i swojego portfela. Dla przykładu w 1980 roku Nissan oferował globalnie aż 6 samochodów aspirujących do segmentu „Rice Rocket”, jak ochrzczono w amerykańskiej prasie japońskie auta sportowe. Wozy te oczywiście reprezentowały różne osiągi jak i cenę, ale sam fakt posiadania tak szerokiej gamy modelowej w obrębie jednego tylko segmentu, pokazuje jak ważnym był on dla producentów.

Wojna na osiągi

Walka o klienta rozpętała swoistą wojnę technologiczną między konstruktorami. Każde kolejne z prezentowanych aut miało być szybsze, mocniejsze i zapewniać więcej wrażeń kierowcy. Nie było więc zaskoczeniem, że początek lat 90. był dla japońskiej motoryzacji okresem, gdy tamtejsi producenci coraz śmielej wchodzili na terytorium zarezerwowane dotąd dla europejskich samochodów sportowych. Stary kontynent rządził się swoimi prawami i do zdominowania konkurencji nie wystarczały efektowny sportowy wygląd i usportowiony silnik stosunkowo małej pojemności. Japończycy zaczęli więc nie tylko sięgać po jednostki dużych pojemności, ale i eksperymentować z nowymi wówczas technologiami w kwestii układów przeniesienia napędu oraz zawieszenia, a także elektroniki. 

Toyota pracowała więc nad Suprą, Nissan rozwijał 300ZX i Skyline’a GT-R, Mazda stawiała na niezwykły silnik Wankla w RX-7, a Honda pracowała nad samochodem, który miał zmienić sposób myślenia o japońskich samochodach sportowych – NSX-em. Mitsubishi rozpoczęło pracę nad następcą Stariona, którym pierwotnie miał być Eclipse. Przyglądając się jednak poczynaniom konkurencji, bardzo szybko, bo już na etapie projektowania okazało się, że wóz ten pomimo turbodoładowanego silnika i napędu na cztery koła nie będzie rywalizować z konkurentami w swoim segmencie. A ambicje firmy spod znaku trzech diamentów były olbrzymie. Tym bardziej, że zainicjowana w 1985 roku z ramienia Mitsubishi i Chryslera, spółka Diamond-Star Motors z automatu otwierała drzwi dla nowego auta za oceanem.

Pierwszeństwo dla Eclipse

Prace nad kolejnym po Eclipse, następcą Stariona ruszyły już w połowie 1985 roku, ale ponieważ palmę pierwszeństwa miał właśnie model Eclipse, to początek prac był raczej niespieszny. Opracowano ambitne założenia konstrukcyjne, które były jednak mocno odmienne od konkurencji. Inżynierowie Mitsubishi zamiast redukować masę auta i upraszczać jego konstrukcję, postanowili zastosować w jednym samochodzie niemal każdą technologię, którą mieli w swoim arsenale. Nowy samochód miał stać się demonstratorem technologii, wizytówką inżynieryjnych możliwości firmy. A trzeba tu zauważyć, że Mitsubishi rozwijało wówczas systemy elektronicznego sterowania zawieszeniem oraz napędu na cztery koła, aktywne układy kierownicze i rozwiązania aerodynamiczne. Część tych technologii już wtedy wdrożono do produkcji, chociażby w modelu Galant VR-4.

Nowy samochód miał być jednak czymś więcej niż zwykłym coupé. Miał aktywnie reagować na warunki jazdy oraz być szybki i to nie tylko na prostej, oraz bardzo komfortowy. Co ciekawe, w przeciwieństwie do Eclipse, przy nowym samochodzie początkowo pracował jedynie japoński zespół, a za kwestie stylistyczne odpowiadali Masaru Suzuki oraz Akinori Nakanishi. Z czasem zaawansowania prac udział strony amerykańskiej zwiększył się, co nie było pozbawione sensu. Jasne było, że podobnie jak w przypadku Eclipse nowy samochód będzie wytwarzany zarówno w Japonii, jak i USA.

Więcej w Automobiliście!